Նման սադրանքի դեպքում ամենաարդյունավետ գործելաոճը պետականության շուրջ համախմբվելն է

Իրանագետ Վարդան Ոսկանյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է․

Մեծ հաշվով առանձնահատուկ ռազմական խելք և հմտություն չի պահանջվում սահմանային դիրքը կրակի տակ առնելու համար: Այս առումով Բաքվի բռնապետական վարչակարգը, եթե նախկինում փորձում էր ստեղծել տպավորություն, թե տեխնոլոգիական և որակական առավելություն ունի հայկական կողմի նկատմամբ, ապա այժմ որդեգրել է «հռի-կոպալի» գնդակոծությամբ մեզ մարդկային կորուստներ պատճառելու սադրիչ մարտավարությունը:

Հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ հայկական լրատվական դաշտը և հասարակությունը իր գրեթե բոլոր բաղադրիչներով, ի տարբերություն հենց նույն ադրբեջանականի, ամենաազատականներից մեկն է և բավական արագ ու ցավագին է արձագանքում հատկապես մարդկային կորուստների հանգամանքին, նման գործելաոճով փորձ է կատարվում, ըստ էության, թիրախավորել ոչ այնքան մեր զինվորներին, որքան հենց հայաստանյան հասարակությանը:

Ակնհայտ է, որ մեկ կամ նույնիսկ մի քանի սահմանային դիրքի գնդակոծմամբ և մի քանի մարդկային կորուստ պատճառելով հայկական կողմին ռազմական իմաստով լրջագույն վնաս հասցնելն անհնարին է, սակայն հաշվի առնելով այն, որ մենք մեր յուրաքանչյուր զինվորի կյանքն իրավացիորեն անգին ենք համարում, մեզանում առկա հասարակական տրամադրություններում տեղի են ունեում որոշակի փոփոխություններ և առաջ է գալիս ավելորդ խառնաշփոթ ու վստահության մասնակի կորուստ, ինչին էլ հենց հիմնականում ձգտում է Բաքվի բռնապետական վարչակարգը:

Այս իմաստով, ըստ իս, մեր միակ պատասխանը պետք է լինի մեր տղաների վրեժի արդարացի ցանկությունը, և քանի որ մենք մեր ազգային իղձերն ի կատար ածելու գործառույթն, ինչպես իրեն հարգող ցանկացած հաջողակ ազգ, պատվիրակել ենք մեզ համար ոչ պակաս անգին մեր պետականությանը, ապա յուրաքանչյուր նման սադրանքի դեպքում ամենաարդյունավետ հասարակական գործելաոճը միգուցե բնական, բայց ավելորդ հուզականությունը մի կողմ թողած, պետականության շուրջ համախմբվելն է՝ հանգիստ պայմաններում մեր համապետական պատասխանը ծրագրելու և մեր զոհված տղաների վրեժը լուծելու: